Ако веќе некаде доцните, овој текст е за вас.
Стручњаците од областа на психологијата објаснуваат дека нашето слободно време се претворило во напната трка, во која опуштените мигови стануваат обврски што треба да се штиклираат. Од вкупно седумдесет слободни часа неделно, по работата, спиењето и домашните работи, ни остануваат само дваесетина часа, кои очајно се обидуваме да ги оптимизираме. Полните календари и следењето на социјалните мрежи го претворија нашиот приватен живот во полигон за докажување. Во таква средина дури и медитацијата и одморот ја губат својата смисла, бидејќи ги доживуваме како задачи што мора да ги исполниме
.
Импровизацијата како бунт
Постојаната потреба за планирање и за одобрување од околината нè оддалечува од спонтаноста. Психоаналитичарите истакнуваат дека импровизацијата денес стана еден вид бунт против општеството што бара постојана припадност и следење на трендовите. Често ги споделуваме своите планови на мрежите барајќи потврда за нивната вредност, со што ги пропуштаме неочекуваните и убави мигови што ги носи случајноста.
Професорот по филозофија Алесандро Бертинето објаснува дека импровизацијата не е неподготвеност, туку вештина на прилагодување на ненадејни околности. Таа е спој на нашите навики и креативноста, што ни овозможува навистина да го доживееме мигот во кој се наоѓаме.
Досадата не е неуспех
Преоптовареноста на распоредот навлезе во сите сфери од нашите животи, од образованието и работата до времето што го поминуваме со семејството и пријателите. Стручњаците потсетуваат дека досадата и слободното време не се неуспех, туку неопходен услов за вистинска креативност и ментален одмор.
Затоа децата најдобро го разбираат овој концепт, бидејќи преку играта едноставно го отфрлаат оптоварувањето со резултати. Кога секоја активност ја потчинуваме на некоја одредена цел, ја губиме способноста да уживаме во самиот процес. Затоа е важно повремено да си дозволиме неорганизирано време, без однапред дефинирани очекувања.
Празен простор меѓу обврските
Стравот од пропуштање можности и илузијата на контрола создаваат привид дека без јасни цели сме безвредни или неспособни. Претрупаниот распоред личи на загушлива соба, преполна со мебел, во која е невозможно слободно да се движиме.
Оставањето празен простор меѓу секојдневните обврски отвора можност за откривање нови искуства и желби. Менувањето на вообичаените обрасци и прифаќањето на неочекуваните ситуации ни помагаат да излеземе од менталниот затвор на постојаната преоптовареност.
На крајот, враќањето кон едноставноста и спонтаната игра останува единствениот вистински пат кон внатрешниот мир.
