Не постои најдобра верзија од тебе, и тоа е сосема во ред

„Стани најдобрата верзија од себе.“ Оваа реченица ја гледаме насекаде: на социјалните мрежи, во книги за самопомош, на мотивациски постери и во реклами. Звучи инспиративно, но за многу жени после 40 таа станала уште еден товар. Уште една работа во која не сме доволно добри. Уште една листа на задачи. А што ако „најдобрата верзија од нас“ всушност не постои, и тоа е сосема во ред?

Замката на постојаното подобрување

Живееме во време на постојана оптимизација. Треба да бидеме попродуктивни, повитки, помирни, поуспешни, со подобра кожа, поорганизиран дом, посвесни мајки и подобри партнерки. Секој ден нè бомбардираат совети, апликации, предизвици и рутини „за подобар живот“.

Проблемот не е во желбата за раст. Проблемот е во пораката што се крие зад неа: дека таква каква што си, не си доволна.

Растот е убав кога доаѓа од љубопитност и грижа, а не од чувство дека нешто кај нас не е во ред.

Зошто тоа особено ги притиска жените после 40?

• Телото се менува, а околу нас постојано гледаме слики на „безвременска младост“.
• Сме носеле многу улоги: мајка, ќерка, партнерка, работничка, домаќинка, и сите сме сакале да ги правиме совршено.
• Споредувањето на социјалните мрежи со жени што изгледаат како да имаат сè под контрола.
• Чувството дека времето истекува и дека „сега или никогаш“ мораме да станеме сè што не сме стигнале.
• Хормонските промени понекогаш носат замор и емоции што не се вклопуваат во сликата на „најдобрата верзија“.

Што ако постојат многу „верзии“ од нас?

Ние не сме проект што еден ден ќе биде завршен. Во различни периоди од животот сме различни:

• понекогаш полни со енергија, понекогаш уморни
• понекогаш храбри, понекогаш исплашени
• понекогаш дисциплинирани, понекогаш мрзливи
• понекогаш среќни, понекогаш тажни

Сите тие верзии се вистински. Сите сме ние. Нема една „најдобра“ кон која мораме постојано да стремиме.

Знаци дека „самоподобрувањето“ ве исцрпува

Од „најдобра верзија“ кон „доволно добра“

Психолозите често зборуваат за поимот „доволно добро“: доволно добра мајка, доволно добра партнерка, доволно добра работничка. Тоа не значи откажување од трудот, туку реални очекувања кон себе.

Што значи тоа во пракса:

• Прифаќање наместо постојана поправка. Да ги прифатиме своите слабости, бранови и ограничувања, исто како силните страни.
• Нежност наместо строгост. Да зборуваме со себе како со пријателка.
• Смисла наместо совршенство. Да се прашаме што навистина ни е важно, а не што „треба“.
• Одмор без вина. Одморот е дел од животот, а не награда што мора да се заработи.
• Мали промени, кога ги сакаме, а не затоа што мораме.

Како да се ослободите од притисокот?

1. Отследете ги профилите што ве прават да се чувствувате недоволно.
2. Изберете една работа што сакате да ја менувате, а не десет.
3. Прашајте се зошто. Дали сакате нешто да промените за себе или за туѓо одобрување?
4. Славете го постигнатото, не само она што сè уште не сте го направиле.
5. Дозволете си лоши денови. Тие не ве прават полоша личност.
6. Запишете три работи што ги цените кај себе, токму сега, без промени.

Растот не е забранет

Ова не значи дека не треба да учиме, да се менуваме и да се грижиме за себе. Напротив. Но, промената е поодржлива и порадосна кога доаѓа од љубов кон себе, а не од чувство на недоволност. Можеме да вежбаме затоа што сакаме да се чувствуваме добро, а не затоа што го мразиме своето тело. Можеме да учиме нов јазик затоа што ни е интересно, а не затоа што мораме да бидеме „подобри“.

Наместо заклучок

После 40 веќе знаеме дека совршенството е илузија. Можеби „најдобрата верзија од нас“ не постои, и тоа е ослободувачко. Ние сме доволни и денес, со брчките, грешките, уморот и нашите мали победи. Животот не е трка кон подобра верзија, туку патување во кое можеме да бидеме нежни кон себе. И тоа е сосема во ред.