Книгата „Жени што трчаат со волците“ на американската психоаналитичарка и раскажувачка Клариса Пинкола Естес, објавена во 1990-тите, со децении инспирира жени ширум светот. Преку стари бајки, митови и приказни од различни култури, авторката зборува за нешто што го нарекува „дивата жена“: внатрешниот, инстинктивен, креативен и слободен дел од секоја од нас. Многу жени после 40 токму во оваа книга ги препознаваат своите прашања: каде се изгубив, и како да се вратам кон себе?
Кој е „дивата жена“?
„Дивата жена“ во книгата не значи неконтролирана или опасна жена. Тоа е симбол за природниот, здрав и автентичен дел од женската душа: интуицијата, креативноста, страста, способноста да се чуваат границите и да се слуша сопствениот внатрешен глас. Тоа е делот од нас што знае што ни треба, дури и кога околината ни вели поинаку.
Авторката користи слика на волците затоа што тие се во хармонија со природата, лојални на својата глутница, интуитивни, а сепак слободни.
Здравата жена, според оваа идеја, е жена што е во контакт со себе.
Кога „се разболуваме“ во душата?
Авторката не зборува за болест во медицинска смисла, туку за душевна исцрпеност, за моментите кога ја губиме врската со својот внатрешен глас. Многу жени после 40 ќе ги препознаат овие знаци:
Знаци дека сте се оддалечиле од себе
- Постојано ги ставате туѓите потреби пред своите.
- Не знаете што навистина сакате.
- Ја игнорирате интуицијата и потоа жалите.
- Немате време ни енергија за творештво и радост.
- Се чувствувате празно, иако сте „успешни“ однадвор.
- Живеете според очекувањата на другите.
- Ги потиснувате лутината, тагата и желбите.
- Ве напуштила играта, смеата и спонтаноста.
Зошто тоа често се случува токму во средните години?
Децении сме ги исполнувале улогите на добра ќерка, сопруга, мајка, работничка. Сме се прилагодувале, сме молчеле, сме биле „разумни“. Во четириесеттите и педесеттите многу жени одеднаш застануваат и се прашуваат: а каде сум јас во сето ова? Тоа прашање не е криза, туку покана да се вратиме кон себе.
Како да ја вратите врската со себе?
1. Слушајте ја интуицијата. Тоа тивко чувство „нешто не е во ред“ или „ова е вистинско за мене“ често знае повеќе од логиката. Почнете да го забележувате.
2. Вратете се кон природата. Прошетки во шума, по планина, покрај вода. Природата нè потсетува на нашите ритми и нè смирува.
3. Создавајте. Пишување, сликање, готвење, градинарство, танц, шиење. Творештвото е јазикот на душата.
4. Раскажувајте и слушајте приказни. Книгата покажува колку приказните лекуваат. Читајте, разговарајте, споделувајте искуства со други жени.
5. Почитувајте ги своите циклуси. Има периоди на енергија и периоди на одмор. Не мора секогаш да сте „на сто проценти“.
6. Поставувајте граници. Здравата жена знае да каже „не“ на она што ја исцрпува и „да“ на она што ја храни.
7. Дозволете си ги сите чувства. Тагата, лутината, радоста и страста се дел од вас. Потиснатите чувства не исчезнуваат.
8. Барајте „глутница“. Жени што ве поддржуваат, разбираат и охрабруваат. Пријателствата меѓу жени се голема сила.
9. Одвојте време за тишина. Само во тишина можеме да го слушнеме својот внатрешен глас.
10. Играјте се. Спонтаноста и радоста не се само за децата.
Мала вежба за почеток
Земете тетратка и одговорете искрено:
- Што најмногу ме радуваше кога бев дете?
- Кога последен пат се чувствував целосно жива?
- Што од тоа сакам да вратам во својот живот?
- Што ме исцрпува и од што можам да се откажам?
Наместо заклучок
„Жени што трчаат со волците“ не е прирачник со брзи совети, туку книга што се чита полека, со срце. Нејзината најважна порака е едноставна и длабока: секоја жена во себе носи мудрост, сила и слобода, и никогаш не е доцна повторно да ги открие. После 40 можеби токму сега е вистинското време да застанете, да слушнете и да се вратите кон себе.
Ако чувствувате долготрајна тага, празнина или исцрпеност, разговарајте со психолог или лекар. Книгите и приказните се убава поддршка, но не ја заменуваат стручната помош.
